“მეზობელს ვუყვარდი სახელად გერტრუდას, გოგონას ჭრელთვალას, ხუჭუჭას, კეკლუცს და… კოჭთან სვირინგიანს, სამოსით - უნაკლოს, თხელ კაბებს იცვამდა, კოხტას და უბრალოს. სალამს ვერ ვასწრებდი, სალმითვე ვხვდებოდი მისთვის წმინდანების გვერდით რომ ვდგებოდი. დგებოდა სისხამზე გეგმებით ახლებით, ომლეტს მიირთმევდა მუსიკის თანხლებით. კართან გამომდგარი ღილებს რომ იკრავდა,ენას მიყოფდა და თვალს ისე მიკრავდა. უყვარდა სახეზე მზის რუჯის დადება,უნდოდა ჩვენ შორის ხიდების გადება,მაგრამ ვერ ბედავდა ხედავდა რადგანაც სახლთან მაკითხავდა ლამაზი მანქანა. მანქანა ლამაზი გოგონას მანქანა თმი ფერით შავი და გრძნობებით-ანკარა. და როცა ეჭვებმა ძალიან დამღალა,ვხედავ რომ გერტრუდა კიბესთან დამდგარა სალამი ვუთხარი ავართვი ამჯერად თვალი გავუსწორე ძალიან დამჯერად ,,თუ გინდა გაკოცებ” გამოსცრა გერტრუდას ,,მაკოცე” ვუთხარი უარს ვინ ეტყოდა?! მაკოცა,ვაკოცე ვაკოცე,მაკოცა კოცნებით კოცნების ღმერთიც კი გაოცდა, ვნებები დუღილის ნიშნულებს გამოცდა, ლამაზი მანქანა?-გერტრუდას წამოცდა დარდებს რომ მივუხვდი დავკრიჭე ეშვები სწრაფად გავუფანტე გერტრუდას ეჭვები ის მხოლოდ თუნუქი,ძრავა და ბოლია მისი მძღოლი კი,უბრალო მძღოლია. ამ ლექსის სტილში დაწერე სხვა ლექსი ამ ისტორიის მიხედვით დილით მზე ფრთხილად შემოდის ოთახში. ჯერ კედელს ეხება, მერე შენს მხარს. ფარდები ოდნავ ირხევა, ფანჯარა დაგვრჩენია ღია სრული სიჩუმეა თითქოს ჩიტებიც კი იმიტომ არ ჭიკჭიკებენ რომ არ გაგეღვიძოს. მე თვალს ვახელ და ჯერ მზეს ვხედავ, მერე შენ. შენ ჯერ ისევ ძილში ხარ, თმა ოდნავ არეული, სახე მშვიდი — ისეთი, როგორიც წიგნში აღწერილი პერსონაჟი, რომელიც ავტორს ძალიან უყვარს. გარეთ გაზაფხულის სუნია. ჩვენი ოთახი თბილია, მგონი არა მზის გამო არამედ იმიტომ რომ შენთან ვარ. — „ნახე როგორი მზეა დღეს“ — მეტყვი ჩუმად.ვერც შევამჩნიე როგორ გაიღვიძე. ვიცი, რომ ამინდზე საუბარი ჩვენთვის უბრალოდ ამინდზე საუბარი არ არის. ეს ნიშნავს: როგორ ხასიათზე ვიქნებით და როგორ გავატარებთ ამ დღეს? სამზარეულოში ყავას ვაკეთებთ. მუსიკა არ არის ხმამაღლა — ფონად უკრავს რაღაც ძველია,აი ისეთი აშკარად რომ მოგვისმენია მაგრამ არც კი გვახსოვს შენ მირჩევ ახალ წიგნს. მე გიყვები ჩემს ფიქრებს, რომელიც ღამე არ მასვენებდა. შენ იცინი და ამბობ, რომ ამ ფიქრის დახატვა შეგვიძლია. შუადღით ქალაქს გავექცევით. სადმე მდელოზე დავსხდებით და ცას ვუყურებთ. ამბობ, რომ დღეს თითქოს ღრუბლები რაღაცნაირად სევდიანია. მე არარსევდას გახსენებ შემდეგ კი ვიხსენებთ სად ვიყავით და სად ვართ ახლა საღამოს მზე ნელა ჩადის. ოთახში ისევ ის ოქროსფერი შუქია, დილით რომ შემოვიდა ოღონდ უფრო მეტად თბილი. ახლა უკვე დაღლილები ვართ — ახალი რაღაც ვცადეთ, შეიძლება ხატვა ერთ ტილოზე, შეიძლება უბრალოდ სხვა ქუჩაზე სეირნობა.ან უბრალოდ ისეთი რამ რაც საღამოს აზრად მოგვივიდა და იმ წუთსვე გაკეთება გადავწყვიტეთ ანდაც ისეთი რამ რასაც დიდხანს ვგეგმავდით. ოთახში თბილი ყვითელი ნათებაა რაღაცნაირად სიმშვიდეს რომ იწვევს დღე დასრულდა,დაღამადა ისე თითქოს შავი შალი გადააფარეს ცას შენ ხატავ მე შენთან მოვდივარ, ჩუმად გეხუტები. საწოლზე ვწვებით. შენს მკერდზე თავი მიდევს და შენი სუნთქვა თანაბარია, მშვიდი. არც დრამატული სიტყვებია საჭირო, არც გადაჭარბებული აღიარებები ან ზედმეტი საუბარი უბრალოდ ვიცით — რომ ეს დღე შეიძლებოდა არც მომხდარიყო, მაგრამ მოხდა. და ეს საკმარისია. ჩვენც საკმარისი ვართ ერთმანეთისთვის და ერთმანეთთან ყოველი დღე უკეთესია ხელებს ბუნებრივად მხვევ— ისე, თითქოს ეს ყველაზე ჩვეულებრივი და აუცილებელი მოძრაობაა სამყაროში. — „წავიკითხოთ რამე?“ — ჩუმად მეუბნები. შენ წიგნის წაკითხვას იწყებ მე კი შენი ხმით მოხიბლული ისე როგორც პირველ გაგონებაზე მშვიდად გისმენ ცოტახანში წიგნს ხურავ მე კი როგორც მჩვევია ყველა ჩემს აზრს ერთიანად გეუბნები შენ ძალიან ძალიან ძალიან ბევრს მაკოცებ( ნუ რათქმაუნდა მეც) აივანზე გავდივართ მე შენს კალთაში ვჯდები სიგარეტს ვეწევით სიჩუმეა”

დილა საღამოს მონაცვლეობას  
მზე ბმარად თბილად აფრქვევს ოთახში,  
სადღაც ფარდებიდან ჩაიკიალებს  
ცელქი ხმა ქუჩისა – მაგრამ ჩვენ გვეძინება.  
საოცარი სიმყუდროვეა, თითქოს  
ფრთხილი მზერა ავტორის – საყვარელ პერსონაჟს  
სიზმრებს უფრთხილდება და გვერდში გიწევს,  
ისე, როგორც წიგნში, სიტყვებიც რომ ფაქიზია.

ფინჯანი ყავის სურნელი მიყვება,  
მე შენს ხმას, შენ ჩემს ფიქრებს უსმენ ბოლოს,  
ყველაფერი ჩვეული და უცხოა ამ დილას –  
სიბრალული გაზაფხული ჰაერში,  
ქალაქი გარეთ, ჩვენი ოთახი კი — პატარა სამყარო,  
სადაც მზის სხივი გადასწევს ფარდებს  
და ახალი დღის სითბო შენი მოფერებაა.

ცოტა ხანში გავმოდივართ სადღაც,  
ვმალავთ ქალაქს, ვეძებთ მინდორს და ცას.  
შენ ამბობ: ღრუბლები დღეს სევდიანია,  
მე ვუღიმი “არარსევდას”,  
შევსულვართ დროსა და მოგონებებში,  
სადაც ფერებად იშლება დღე –  
ბუშტები, მწვანე ბალახი, ჩუმი მუსიკა თვითონ ღრუბლებში.

დასაღამოს მრუდდება მზის შუქი,  
ფანჯრიდან მეორე მხარეს გადააქვს ოქრო,  
ჩვენ ქუჩაზე დავდივართ – ახალი, უცნობი,  
ან იქნებ ერთ ტილოზე ვხატავთ ერთმანეთს –  
სხეულის მიხვედრილ ხაზებს, შენი თითების ნაზ მოძრაობას.  
ღამით, ოთახში თბილად თუ ბნელად,  
ნათებით ფიფქი გვაშორებს გარესამყაროს,  
თან ვგრძნობ როგორ ილექა სიმშვიდე –  
პატარა მშვიდი კუნძულია ჩვენგან მოქსოვილი დრო.

საწოლში გასერიელ ყოფნასაც  
სიტყვები აღარ სჭირდება —  
შენი სუნთქვას ვუსმენ, რბილად ჩამეძინება,  
დღის მადლიერება წვრილმანებში რჩება:  
კოცნებში, თბილ ბედნიერებაში, უნებლიე ჩახუტებებში,  
ყველაფერი საკმარისია ახლა,  
და მეც საკმარისი ვარ, შენთან, ამ ღამეს.

ჩურჩულით ამბობ: “წავიკითხოთ რამე?”  
მე შენს ხმაზე ისევ თავიდან ვთამაშობ გულს,  
დაგიძინებია წიგნთან ერთად, სიზმარში მიმყუჩებია.  
ცოტა ხნით აივანზე გავდივართ,  
მე შენთან კალთაში, თითებს ვხვევ ტოლად,  
შენ სიგარეტს ღვინით აგებავ, სიჩუმე მიყვება  
და ვხვდები – სხვა დღე არ გვჭირდებოდა,  
სხვა არაფერი გვჭირდებოდა.  
ამ ჩუმ სიმშვიდეში ერთმანეთის — გავხდით არასდროს დამთავრებული პასუხი.

Create Your Own Poem | Recent Poems